Jean-Pascal Van Ypersele

De politieke verantwoordelijken van dit land zwijgen oorverdovend over de heetste zomer van ons land. Gelukkig zijn er bezorgde stemmen uit het middenveld. Een stem die uitspreekt wat wellicht heel veel Grootouders voor het Klimaat beroert is die van Jan Mertens. Jan is één van onze ambassadeurs en hij is voorzitter van Oikos, Denktank voor Sociaal-Ecologische Verandering.

Vandaag bespreekt de Vlaamse regering het Vlaams Klimaatplan, inclusief het Sociaal Klimaatfonds. Dat fonds moet de factuur van de komende koolstoftaks voor woningen en transport verlichten. Niemand weet hoe groot die factuur zal zijn. De discussie over wie er op welke manier van tegenmaatregelen kan genieten loopt nog. Onzekerheid lijkt troef bij alle EU-lidstaten, maar België maakt het wel erg bont.

Als we willen dat iedereen zich kan aanpassen aan klimaatverandering, zijn technische ‘ingenieursoplossingen’ alleen niet voldoende. Daarvoor is ook een sterke sociale infrastructuur nodig. Juist nu de overheid het maatschappelijke middenveld onder druk zet, verschijnt er een studie van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR) die hier dieper op ingaat.

Geef toe: geen functietitel zo ronkend als ‘fietsprofessor’. Meredith Glaser maakt de verwachtingen waar, als bevlogen wetenschapster die verder kijkt dan haar stuur lang is. ‘We zijn stomweg vergeten dat de belangrijkste functie van onze publieke ruimte sociaal contact is.’

Terwijl Vlaamse en federale onderhandelaars wedijveren om de meest klimaatvijandige, antisociale en neoliberale coalitie ooit op poten te zetten, staan drie overblijvende partijen aan de zijlijn, twee links, één extreemrechts. Van die drie zijn het de groenen die dringend existentiële vragen moeten beantwoorden. Alleen kritische analyse van het eigen falen kan het tij keren.

Met één verkiezing achter de rug, nog één te gaan lijkt dit ons hét moment om te tonen dat een regering met extreemrechts geen optie is voor ons.

We willen geen doemdenkers zijn, maar het klimaat is ontregeld, ecosystemen zijn vernietigd en veel mensen hebben geen toegang tot voldoende voedsel en energie, schrijft Moritz Tenthoff, die in Colombia werkt voor Broederlijk Delen. Hij wijst op twee recente lichtpuntjes uit Latijns-Amerika.

Anuna De Wever: "We gaan voor een beweging van bewegingen voor klimaat-vrede-sociaal, want wij zijn de meerderheid"

Een netwerk van burgers dat een vluchtelingengezin rechtstreeks, actief en lokaal begeleidt tijdens hun integratietraject, dat is het uitgangspunt van Community Sponsorship. Het project van Caritas en Fedasil is net uit de pilootfase. ‘Op deze manier hebben vluchtelingen meteen een sociaal vangnet.’

Dezelfde landen waar mensen op straat komen om te demonstreren tegen stijgende kosten, gebrekkige gezondheidszorg, langer werken... zullen in de toekomst beduidend meer uitgeven aan bewapening. Dat is geen toeval, want het accepteren van hogere wapenuitgaven betekent inleveren op sociale uitgaven en welzijn. Het wordt tijd dat we die tegenstelling goed onder ogen zien.